W imieniu organizatorów – Muzeum Warszawy, Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego, Stowarzyszenia „Myśl i Twórz” oraz Centrum Badań nad Kulturą Warszawy Uniwersytetu Warszawskiego – zapraszam Państwa na pięćdziesiąte siódme Seminarium Warszawskie, które odbędzie się już za tydzień – we wtorek 24 marca 2026 roku w godz. 18:00–20:00. Tytuł naszego spotkania brzmi: Mieszkać bez (własnego) dachu nad głową, czyli Warszawa bezdomna.
Na Seminarium zapraszamy do Sali Kinowej Muzeum Warszawy (Rynek Starego Miasta 42, parter, wejście przez drewnianą bramę od ulicy Nowomiejskiej).
W pewnej miniaturze scenicznej bohater snuje w zamyśleniu wywód: „Albo dajmy na to taki Drzymała. Mówią, że mieszkał. Kiedy ja mieszkam, płacę za to, że mieszkam. A on, mówią, nie płacił. Znaczy się – nie mieszkał”. Kryteria domu i „niedomu”, mieszkania, zamieszkiwania i pomieszkiwania. Utrata domu i powrót domu. Granice materialne i społeczne bezdomności. Języki opowiadania o braku i utracie domu, o bezdomności – dokumenty kryzysu zapisane na fotografii, w słowie i liczbach. Wrażliwość – natarczywość – pomoc. To niektóre z wątków, nad którymi chcemy się pochylić podczas 57. Seminarium o Warszawie bezdomnej.
W naszej seminaryjnej rozmowie weźmie udział czworo ekspertów:
dr hab. Magdalena Mostowska – badaczka w dyscyplinie nauki społeczne, adiunktka na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego. Od kilkunastu lat prowadzi badania nad bezdomnością. W projektach zajmowała się sytuacją polskich migrantów doświadczających bezdomności w krajach Europy Zachodniej, podejmowała badania w Brukseli, Oslo, Kopenhadze, Amsterdamie, Dublinie i Sztokholmie. Studia nad bezdomnością kobiet prowadziła w ramach projektu Narodowego Centrum Nauki (2016–2019), stypendium NAWA na Uniwersytecie KU Leuven w Belgii (2019–2021) oraz stypendium Fundacji Kościuszkowskiej na University of Pennsylvania w USA (2021). Obecnie kieruje projektem NCN poświęconym śmiertelności osób doświadczających bezdomności oraz – w ramach projektu Komisji Europejskiej „European Homelessness Counts” – koordynuje spis osób doświadczających bezdomności w Radomiu. Współpracuje z Europejskim Obserwatorium Bezdomności oraz European Network for Housing Research.
dr inż. arch. Magdalena Podczaska – jest absolwentką Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej ,który ukończyła w 2004 r. Studiowała i pracowała w Mediolanie, Dublinie i Warszawie. Na Politechnice Warszawskiej aktywna w działaniach na rzecz osób z niepełnosprawnością. Zaangażowana w prace na rzecz osób chorych i w kryzysie bezdomności, w tym w Caritas Archidiecezji Warszawskiej i Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej. W latach 2000–2003 zajmowała się przygotowaniem dokumentacji stanu istniejącego domu parafialnego i noclegowni dla osób w kryzysie bezdomności przy kościele Miłosierdzia Bożego i Św. Faustyny na Muranowie w Warszawie. W latach 2009–2016 prowadziła własną pracownię projektową. W 2024 r. uzyskała tytuł doktora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie architektura i urbanistyka. Opiekunem naukowym była prof. dr hab. inż. arch. Ewa Kuryłowicz, a tytuł rozprawy doktorskie brzmiał „Rola architektury w wychodzeniu z bezdomności. Pomoc dla osób wykluczonych w Polsce”. Obecnie jest radną Dzielnicy Rembertów m.st. Warszawy.
Karolina Puchała-Rojek – historyczka fotografii i kierowniczka Centrum Fotografii Muzeum Warszawy. Autorka tekstów z historii fotografii polskiej i redaktorka książek fotograficznych, m.in. „Albumy fotografki. Zofia Chomętowska” (2016) i „Anaklasis” (2018) ze zdjęciami Marka Piaseckiego. Kuratorka i współkuratorka wystaw o fotografii „Fotorelacje. Wojna 1920” (2020), „Błysk, mat, kolor. Fotografia i Warszawa lat 90.” (2022) czy „Śliczna jest młodość naszego wieku. Fotoalbumy 1850–1950” (2024). Współzałożycielka i przez sześć lat prezeska Fundacji Archeologia Fotografii. Koordynatorka międzynarodowych projektów poświęconych ochronie archiwów fotograficznych, wśród których można wymienić „Focus on photography” i „Długie życie fotografii”. Kuratorka monograficznej wystawy „Aleksander Minorski. Fotografia to interwencja”, trwającej właśnie w Muzeum Warszawy, otwartej 19 marca 2026 r.
Jan Wasilewicz – koordynator Centralnego Punktu Integracji. Tematem bezdomności zajmuje się od 2018 r., aktywnie uczestnicząc w pracy Fundacji Daj Herbatę. Fundacja – założona w 2012 r. – od lat redefiniuje pojęcie pomocy osobom w kryzysie bezdomności. Jej działalność wykracza daleko poza doraźne wsparcie, koncentrując się na przywracaniu godności i budowaniu autentycznych relacji z drugim człowiekiem. Zaczynając od prostego gestu podania kubka gorącej herbaty na warszawskich dworcach, organizacja rozwinęła kompleksowy system wsparcia, obejmujący pomoc materialną, psychologiczną oraz prawną. Fundacja prowadzi unikalne miejsce spotkań – Centralny Punkt Integracji – gdzie podopieczni mogą nie tylko zaspokoić podstawowe potrzeby, ale przede wszystkim poczuć się częścią wspólnoty. Zespół ekspertów stawia na podmiotowe traktowanie każdego człowieka, walcząc ze szkodliwymi stereotypami i społecznym wykluczeniem. Dzięki innowacyjnemu podejściu i determinacji, Fundacja Daj Herbatę stała się ważnym głosem w debacie publicznej na temat nowoczesnej pomocy społecznej. Misja Fundacji to dowód na to, że zmiana zaczyna się od uważności na los drugiego człowieka.
